Nitka Czarodziejka

Założyłam owczarnię

2012-03-10T04:09:00.011-08:00

Owczarni mi się zachciało :)
Na razie mam w sumie sztuk dwie: jedną owcę i jednego baranka. Wprawdzie każde z innej bajki, ale za to jakie!
Baranek jak z "Małego Księcia". Ma w sobie tę szczególną, dziecięcą łagodność, a jednocześnie jest uroczo rozbrykany. No i ten wiosenny klimacik:

I trochę szczegółów.
Główny bohater:

I "jego planeta":

A owca w pepitkę :)))
Wiadomo, pepitka nie odmładza, więc owca wygląda w niej poważnie i dostojnie. Ale kokardka demaskuje filuterną naturę tej z pozoru statecznej damy. Proszę bardzo - prosto spod żelazka! Kto wie, może to ostatnia owca z dzwoneczkiem u szyi w dobie wszechobecnych chipów?

Do tej owieczki wkrótce dołączą jeszcze trzy koleżanki w innych sweterkach w równie klasyczne wzory :)

I razem "obadwa":

Schematu owieczki NIE POSIADAM :( Wzorek jest prosty, rozrysowałam tylko kawałeczek pepitki, a resztę odwzorowałam na podstawie obrazka. Tak samo będzie z jej koleżankami - ale inne "sweterki" są już troszeczkę bardziej skomplikowane, dlatego na pierwszy ogień poszedł ten najprostszy ;)
Haftowałam na murano 32ct w kolorze kremowym (z braku białej, bo jak zobaczyłam tę owcę, musiałam zaraz, natychmiast, taka gorąca głowa ze mnie). Ale pewnie wyhaftuję ją też na białej murano, choćby z ciekawości innego efektu.
Dziękuję za wszystkie pochlebne komentarze pod poprzednim postem :)
_____________________________________________________
W związku z poprzednim postem i komentarzami pod nim:
Jolu - ogromnie mi miło, że woreczek Cię ucieszył :)
Buziaki!

A robiło się to tak

2012-03-09T06:57:00.010-08:00

Moi Goście mili,
obiecałam pokazać poszczególne fazy powstawania woreczka z mereżkami, więc obietnicę spełniam :) Na wstępie wyjaśniam, że praca odbywała się o różnych porach dnia, toteż fotki powstawały zarówno przy świetle dziennym, jak i sztucznym. Stąd różnice w kolorystyce.

No więc było to tak:

1. Najpierw na kawałku materiału Murana 32ct wymierzyłam kwadrat wielkości 30 cm. W centralnej części tego kawałka tkaniny wyznaczyłam fastrygą kwadrat o boku 21 cm oraz pionową linię pomocniczą dzielącą kwadrat na połowę. Ta pionowa linia pomogła mi w liczeniu nitek okienek, w których powstaną mereżki. Fastrygę koniecznie trzeba wykonać równiutko, wzdłuż nitki tkaniny:

2. Wokół tej fastrygi odliczyłam 22 nitki w kierunku wszystkich brzegów materiału i wyciągnęłam nitkę 23-ą, wyznaczając w ten sposób linię cięcia tkaniny:

3. Zabezpieczyłam brzegi tkaniny przed strzępieniem na dwa sposoby. Przy brzegach, które będą wykończone obrąbkiem - "na okrętkę":

Zaś przy brzegach, które będą ze sobą zszyte maszynowo - ściegiem zadziergiwanym - nitka w nitkę. Oczywiście można to zrobić na maszynie ściegiem do zabezpieczania brzegów, ale ja takiego "luksusu" :D nie posiadam, więc pozostają mi własne łapki. Ale co tam - myślę, więc jestem; lubię, więc robię. Oto strona prawa tak zabezpieczonego brzegu:

i brzeg po lewej stronie:

4. Teraz wzdłuż wyciągniętej nitki przy zabezpieczonych brzegach odcięłam nadmiar tkaniny:

5. W odległości 3 cm od dolnej linii fastrygi wyznaczyłam okienko o wymiarach 93 x 20 nici tkaniny (w nim powstanie dolna mereżka) i zabezpieczyłam krótsze brzegi okienka ściegiem zadziergiwanym wykonanym potrójną nicią muliny DMC w kolorze nr 832:

6. Delikatnie przecięłam tkaninę przy ściegu i wyciągnęłam poziome nitki, tworząc pierwsze okienko:

7. Odliczyłam 24 nici tkaniny w górę i wykonałam w taki sam sposób okienko środkowe o wymiarach 93 x 22 nici tkaniny, następnie od okienka środkowego odliczyłam w górę 18 nici tkaniny w górę i utworzyłm trzecie okienko o wymiarach 87 x 22 nici tkaniny. Na tym etapie praca wyglądała tak:

8. We wszystkich okienkach kordonkiem nr 8 DMC perle podzieliłam mereżką antyczną nici tkaniny w grupy po 3 nici każda:

9. W dolnym okienku wykonałam słupki przeplatane przez pięć grup nici każda, tworząc pierwszą mereżkę:

10. W środkowym okienku wykonałam szerokie bloki przeplatane na 9-ciu grupach nici każdy, oddzielając je od krawędzi okienka i od siebie nawzajem pojedynczymi słupkami owijanymi:

11. Górne okienko to słupki przeplatane przez dwie grupy nici (jeden przez jedną grupę):

12. Pomiędzy okienkami wykonałam haft. Płatki kwiatów to haft węzełkowy podłużny poczwórną nicią okręconą 12 razy na igle. Środki kwiatów to węzełki okrągłe zrobione potrójną nicią muliny. W dolnym pasie między kwiatami rozmieściłam ściegi zadziergiwane koliste wykonane potrójną nicią muliny. Użyłam kolorów DMC: 372, 783, 832, 3012, 3041. Brzegi okienek ozdobiłam ściegiem łańcuszkowym i węzełkami okrągłymi. Wzoru nie przenosiłam na tkaninę żadnym ołówkiem czy mazakiem. Po prostu rozmieszczałam patrząc na ilustrację książki (pisałam o niej w poprzednim poście):

13. Żeby wykonać obrąbki, z dwóch stron robótki wyciągnęłam 11-tą nić licząc od fastrygi w kierunku hafu:

14. Fastrygi spełniły już swoją rolę i na tym etapie można je wyciągnąć:

15. A teraz obrąbek - UWAGA (Chaga, zamknij, proszę, na chwilkę oczy), tylko Ci o mocnych nerwach mogą zobaczyć teraz lewą stronę haftu z kompromitującym mnie wielkim... WĘZŁEM! -
Zaprasowałam podwinięcie i jeszcze dodatkowo zabezpieczyłam je fastrygą:

16. Podszyłam obrąbki mereżką antyczną kordonkiem nr8:

Po wykonaniu obrąbków robótka wygląda teraz tak:

17. Przypięłam szpilkami podszewkę do właściwej tkaniny, następnie przyfastrygowałam i obcięłam podszewkę tak, by z każdej strony była o dwa centymetry dłuższa od tkaniny wierzchniej. Usunęłam fastrygę i odłożyłam podszewkę na bok.
Tkaninę złożyłam na pół, tworząc prostokąt z krótszym bokiem u podstawy tak, by prawa strona tkaniny znalazła się wewnątrz. Przypięłam szpilkami krawędzie, przyfastrygowałam, a następnie zszyłam maszynowo. Zaprasowałam przeszycie. Przewróciłam robótkę na prawą stronę. Zaznaczyłam dookoła miejsca, w których miało powstać 8 szlufek do przewleczenia wstążki. Wykonałam je słupkami na bazie 4 "położonych" równolegle tuż obok siebie, nieco szerszych niż wstążka, prostych ściegów zrobionych kordonkiem:

18. Ręcznie przyszyłam podszewkę do obrąbków:

19. Wywinęłam robótkę na prawą stronę i zszyłam woreczek kordonkiem po prawej stronie u podstawy, drobniutkim ściegiem "na okrętkę".
Teraz zostało tylko przewlec przez szlufki dookoła woreczka dwie wstążki i związać ich końce na supły:

Dziękuję za wszystkie przemiłe komentarze. Moja próżność bardzo je lubi :)
Mam nadzieję, że wytrwałyście do końca wpisu bez uczucia okrutnego znużenia, no i że w miarę wyraziście opowiedziałam o kolejnych etapach powstawania woreczka. Na ewentualne pytania zawsze chętnie odpowiem i doprecyzuję wszelkie niejasności :)))
Miłego weekendu :)

Stara miłość nie rdzewieje

2012-03-07T11:04:00.001-08:00

A mowa o mojej miłości dawnej, gdzieś zagrzebanej na lat kilkadziesiąt, ale jak widać nie porzuconej bezpowrotnie, do... mereżek i różnych dawniej wykonywanych ściegów hafciarskich. Bo kiedy zakupiłam sobie książkę Effie Mitrofanis "Mereżki i hafty igłą wyplatane", miłość odżyła. Od razu wiedziałam, że kremowy woreczek z haftem w lawendowo - musztardowo - złocistej kolorystyce według tej projektantki prędzej czy później popełnię. Potrzebne materiały częściowo zgromadziłam i czekałam na odpowiednią sposobność. Bo żeby zrobić coś dla siebie, trudniej jest mi się zmobilizować niż wtedy, gdy pojawia się chęć obdarowania kogoś wyjątkowego.
No i pragnienie takie pojawiło się. Dokupiłam więc resztę tego, co było potrzebne, tydzień pracy, czy raczej tydzień przyjemności wielkiej, radości tworzenia i... jest :)

Wiem, że woreczek dotarł już w miejsce przeznaczenia i jest w godnych rękach. To właśnie on był tym tajemnym przedsięwzięciem, zapowiadanym w poprzednim poście :)
Ciekawa jestem, co też będzie w nim przechowywać jego Właścicielka?
Dokumentowałam zdjęciami przebieg pracy, więc jeśli uważacie, że warto, chętnie pokażę w następnym poście, jak powstawał, przedstawię dane techniczne, podzielę się swoimi dylematami i trudnościami, na jakie natrafiłam podczas wykonywania woreczka :)
Mam nadzieję, że dzięki tulipanom troszkę bardziej wiosennie zrobiło się na moim blogu :)
Dziękuję za Waszą cierpliwość w oczekiwaniu na tę odsłonę :)

Liebster blog!

2012-02-29T11:15:00.002-08:00

HUUUURRRRAAAA!
Otrzymałam wyróżnienie :)))
Od MagOOmamy
Dziękuję z serca! To dla mnie wielka niespodzianka. I jakże miły wieczór :)))

Zgodnie z zasadą przekazuję dalej:
1. MAGARO-art
2. Hafty Edyty
3. Haftem malowane
4. Renifer
5.Przyjemności wolnego czasu

A co u mnie na warsztacie? Tego zdradzić nie mogę ;) Uchylę jednak rąbka tajemnicy - będzie to coś haftowanego techniką, której jeszcze na tym blogu nie pokazywałam. Rzecz jest na ukończeniu i wkrótce trafi w miejsce przeznaczenia, więc niebawem wszystko będzie jasne. Ale żeby choć troszeczkę "podnieść temperaturę" wpisu, pokażę pierwszą fotkę z cyklu dokumentującego przebieg pracy:

Pozdrawiam wszystkich i dziękuję za każde zostawione tu DOBRE SŁOWO, ale krytyczne też mile widziane, żebyśmy się nie zagłaskały na śmierć! Najważniejsze, żeby szczerze było :)

Zakurzyło się z igły

2012-02-25T01:33:00.002-08:00

Kurki... kurki... kurki...

Teraz muszą tylko wskoczyć na karteczki i za sprawą pocztowej ekspedycji zanieść życzenia świąteczne ode mnie miłym Adresatkom :)
Mam nadzieję, że się spodobają :)

Odbiłam Ance chłopaka ;)

2012-02-19T03:12:00.000-08:00

Zakochałam się w nim od pierwszego wejrzenia.
A pierwsze wejrzenie miało miejsce bardzo dawno, kiedy wypatrzyłam go w przysłanym z Hobby studio katalogu Lanarte. No i wzdychałam do niego ukradkiem, po nocach, do momentu, kiedy zobaczyłam go u Aploch, gdzie urzeczywistnił się na lnianym płótnie. Powiedziałam sobie wtedy: odbiję Ance chłopaka :)))
Trwało to pięć dni i... mam go!

Hafcik malutki, a zajął mi aż tyle czasu, bo nitka obejmuje tu jedną nitkę lnu. A że oczka już nie te, wieczory raczej odpadały.

Ale radochę miałam, bo taki misterny haft lubię najbardziej.
Cały portrecik mierzy niespełna 7cm (wysokość) przy 128-u xxx

Firma wzięła się na sposób i przysyła rozpiskę symboli z muliną w sorterze bez numerów koloru. Ale niteczek zostało w zestawie, więc mój zając będzie miał brata bliźniaka :)
Dziękuję Wam ogromnie za budujące komentarze pod ostatnim postem. Bardzo mnie zmotywowały. Takie krzepiące słowa pozwalają dalej trwać przy mojej pasji :)
Dobrej niedzieli i udanego kolejnego tygodnia życzę każdej z Was :)

Ona i On

2012-02-12T06:09:00.001-08:00

Z pamiętnika Ewy:
Sobota

....A jeśli jestem eksperymentem, to czy jedynym? Sądzę, że nie, gdyż cała reszta świata jest jego częścią. Jestem najważniejszym elementem eksperymentu (...). Czy mam zapewnioną pozycję, czy też muszę czuwać i troszczyć się o nią? Raczej to drugie. (...)
Wczoraj po południu poszłam śladami drugiego Eksperymentu, aby przekonać się, jeśli zdołam, czego on szuka. Nie udało mi się jednak tego wyśledzić. Przypuszczam, że jest mężczyzną. Nigdy dotychczas nie widziałam mężczyzny, lecz to stworzenie właśnie tak wygląda i jestem pewna, że nim jest. . Czuję, że budzi we mnie większe zaciekawienie niż inne gady. Chyba jest gadem, a sądzę, że nim jest, bo ma niechlujne włosy i błękitne oczy. To stworzenie pozbawione jest bioder, a jego ciało zwęża się ku dołowi jak marchewka, gdy zaś staje, rozpościera ramiona jak dźwig, sądzę więc, że jest gadem, choć równie dobrze mógłby być jakąś budowlą.
Z początku bałam się go i zrywałam się do ucieczki, gdy tylko oglądał się, myślałam bowiem, że będzie mnie ścigać. Z czasem jednak zauważyłam, że to stworzenie także próbuje uciekać. Przestałam więc odczuwać onieśmielenie i tropiłam ten eksperyment w odległości dwudziestu jardów, ale bardzo go to niepokoiło i unieszczęśliwiało. W końcu był już tak udręczony, że wszedł na drzewo. (...)

Wtorek

W południe ukończyłam prace na ten dzień i odpoczywałam. Biegałam za pszczołami i motylkami, rozkoszując się pięknem kwiatów, które chwytają i zatrzymują uśmiech Boga z nieba. Narwałam kwiatów i uplotłam z nich wieńce i girlandy, w które przystroiłam się podczas jedzenia - oczywiście jabłek. Potem usiadłam w cieniu, z upragnieniem czekając na niego. Jednak nie przyszedł.
Mniejsza z tym. Na nic by się to nie zdało, gdyż on nie dba o kwiaty. Uważa je za bezużyteczne i nie stara się odróżnić jednych od drugich. Taka postawa daje mu poczucie wyższości. Adam nie dba o mnie, nie dba o kwiaty, nie dba o pomalowane niebo wieczorne - czyż obchodzi go coś poza budowaniem szałasów dla ochrony przed czystym, dobrym deszczem, poza miażdżeniem melonów, kosztowaniem winogron i dotykaniem owoców na drzewach, by przekonać się, jak mu się wiedzie w jego gospodarstwie?

Po upadku

Ogród jest utracony, lecz jestem szczęśliwa, gdyż odnalazłam Adama. On kocha mnie tak, jak potrafi, a ja kocham go ze wszystkich sił swej namiętnej natury, co jak przypuszczam jest typowe dla mej młodości i płci. (...)
Nie kocham go dla jego inteligencji - nie, wcale nie dlatego. Nie należy winić go za rodzaj inteligencji, jaki posiada. (...) Z czasem jego inteligencja rozwinie się, choć nie sądzę, aby to nastąpiło szybko, zresztą nie ma pośpiechu, jest wystarczająco udany taki, jaki jest. (...)
Nie kocham go z powodu jego subtelności ani pełnych wdzięku i delikatności manier. Nie, ma pod tym względem braki, lecz (...) wciąż robi postępy. (...)
Nie kocham go z powodu jego wykształcenia - nie, nie dlatego. Jest samoukiem i ma mnóstwo wiadomości nie całkiem zgodnych z rzeczywistością. (...)
Nie kocham go z powodu jego rycerskości - nie, nie dlatego. Nieraz krzyczy na mnie, lecz nie mam o to do niego pretensji, gdyż sądzę, że jest to cechą jego płci... (...)
Więc dlaczego go kocham?
Sądzę, że jedynie dlatego, że jest mężczyzną.

Z pamiętnika Adama:
Poniedziałek

To nowe stworzenie o długich włosach ciągle staje mi na drodze. Czatuje w pobliżu i podąża moimi śladami. Nie lubię tego; nie przywykłem do towarzystwa. Wolałbym, aby przebywało wśród innych zwierząt... Chmurno dzisiaj, wiatr wieje ze wschodu, będziemy mieli chyba deszcz... My? Skąd wziąłem to słowo? Już sobie przypominam. Nowe stworzenie go używa.(...)

Środa

Nowe stworzenie twierdzi, że nazywa się Ewa. W porządku. Nie mam nic przeciwko temu. Mówi, że tak powinienem na nie wołać, jeśli chcę, aby przyszło. Powiedziałem, że to zbyteczne. Użycie tego wyrażenia podniosło w jej oczach moje znaczenie (...). Utrzymuje, że nie jest "Ono", lecz "Ona". Jest to mało prawdopodobne, lecz wszystko mi jedno; nic mnie nie obchodzi, kim jest, byle tylko sobie poszła i przestała tyle mówić.

Czwartek

Oznajmiła mi, że powstała z żebra wyjętego z mego boku. Jest to chyba mało prawdopodobne, gdyż nie brakuje mi ani jednego żebra. (...)

Wtorek

Ostatnio zajęła się wężem. Inne zwierzęta są zadowolone, gdyż dotąd na nich przeprowadzała swe doświadczenia i zakłócała im spokój. Ja jestem również zadowolony, gdyż wąż mówi i dzięki temu mam chwile wytchnienia..

Środa

(...) Znalazłem pewne miejsce poza Parkiem, gdzie przez parę dni czułem się bezpiecznie, lecz ona mnie odnalazła. (...)Tak naprawdę, to wcale nie zmartwiłem się, gdyż przyszła, ponieważ znajdują się tu tylko nędzne resztki, a ona przyniosła trochę tamtych jabłek. Musiałem je zjeść, gdyż byłem bardzo głodny. (...)
Dochodzę do wniosku, że jest ona dobrą towarzyszką. Zdaję sobie sprawę, że bez niej czułbym się samotny i przygnębiony. Jeszcze jedno: powiedziała, że zgodnie z rozkazem będziemy odtąd zarabiać na życie. Ona zajmie się pracą, a ja będę nadzorował.

Na grobie Ewy
Adam: Gdziekolwiek była ona, tam był Raj.

Mark Twain
Pamiętniki Adama i Ewy
(fragmenty)
tłumaczyła Teresa Truszkowska

Witajcie :)
Tak sobie myślałam nad tekstem o miłości, który mogłabym przywołać na blogu i wymyśliłam, że ten powyższy jest godny przypomnienia, bo może troszkę mniej znany, a dotyka w żartobliwy nieco sposób istoty natury mężczyzny i kobiety z punktu widzenia obojga płci :) No i przenosi nas tam, gdzie wszystko się zaczęło...
A teraz, jako że to blog o tematyce robótkowej, a ja nic "miłosnego" w tym roku nie popełniłam, pozwolę sobie pokazać moje dwie ubiegłoroczne, "walentynkowe" haftowanki.

Obie powstały wskutek miłości wielkiej do twórczości wspaniałego francuskiego grafika Raymonda Payneta.

No i z ciekawości, jaki będzie efekt przeniesienia grafiki nitką na kanwę. Pierwsza nosi tytuł "Wyśpiewam ci miłość". Cały obrazek bez oprawy wyglądał tak:

A oprawiony prezentuje się tak:

Druga to "Otuleni miłością":

Jak dotąd oprawy się nie doczekała, ale myślę nad ozdobną poduszką...

A moje odczucia po wykonaniu, zwłaszcza tego pierwszego obrazka, nie są najlepsze. Jakkolwiek grafiką jestem zachwycona, to jednak haft i ostateczny efekt mnie rozczarowały. Postaci zeszły na daleki plan, z obrazu wieje chłodem, ramka za wąska i w ogóle jestem na NIE. Koniec końców wrzuciłam swoje "dzieło" do szafki i nie znalazłam żadnego miejsca w moim wnętrzu, , w które mogłoby się wpasować :( Ale stwierdziłam, że skoro popełniłam, pokażę, choćby ku przestrodze...
Z tym drugim jest już lepiej, w rzeczywistości wygląda korzystniej niż na fotce i to jest pocieszające :)

I na koniec moja kolczykowa propozycja (projekt własny) na walentynkowy wieczór. Może do małej czarnej lub czerwonej?

Appassionato:

Bawcie się dobrze i niech Święty Walenty sprzyja Waszej miłości, a ja ślę wszystkim walentynkowe wyrazy sympatii :)))

Nieskora sikora

2012-02-10T04:32:00.000-08:00

Nieskora, bo długo się ociągała, zanim zagościła na mojej kanwie. Najpierw razem ze swoją pierzastą kompanią pojawiła się na zakładce do książki:

A potem sfrunęła jeszcze na podstawkę pod kubek:

Bo to właśnie kubek, który przywiozłam z Krakowa, stał się sprawcą całego zamieszania:

Swój udział w typ drobniutkim przedsięwzięciu ma Fagusia, która dawno, dawno temu przesłała mi wzorek. Dziękuję :)
Teraz mam komplecik i będę mogła z kubkiem aromatycznej herbaty pogrążyć się w lekturze ciekawej książki w oczekiwaniu na sikorze trele przedwiosenne, takie jak tu: klik

I wiem na pewno, że ta sikorka, co to "dobijała się do okna niemieckiej ambasady z kondolencjami po śmierci przywódcy Korei Północnej Kima Dzong Ila", to sikorka z zupełnie innej bajki, niż moja :)))
Dziękuję za wszystkie uskrzydlające komentarze pod poprzednimi postami, a nowym Obserwatorom za dołączenie do Gromady :)
Trzymajcie się! Jeszcze tylko tydzień mrozów i... wiosna stoi tuż za progiem!

Coś małego, coś z lamusa

2012-02-05T11:33:00.000-08:00

Rozleniwił mnie ten mróz do cna. Piję zieloną herbatę, dogadzam sobie łakociami, słucham muzyki i czytam książki, zupełnie zaniedbując odtwórcze i twórcze działania na materii wszelkiej. A co tam, niech się toczy czas leniwie, skoro taka wola kosmosu. Do niczego zmuszać się nie mam zamiaru. I tak wiem, że moja miłość do Nitki Czarodziejki wcześniej czy później da o sobie znać i wrócą dawne chęci. A tymczasem pokażę Wam dziś dwa maleństwa, które ostatnio zaistniały w mojej kuchni. A stało się tak za sprawą chęci wydziergania szydełkiem jajka na pierwszą tego roku karteczkę wielkanocną. Jajko wydało mi się za mało jajeczne i przeistoczyło się w fartuszek na pojemnik z cukrem. Pomysł takich fartuszków podpatrzyłam u Eli:

Nawet mi się spodobał ten fartuszek na cukierniczce i poszłam za ciosem. Tak pojawił się drugi, tym razem kwadratowy:

Została mi odrobina tych nici na szpuli, w sam raz na jeszcze dwa takie maleństwa, więc są w planach na najbliższe dni. A tymczasem, skoro jesteśmy w temacie szydełka, a walentynki tuż, tuż, niech tu zagości cos z lamusa, czyli moje dwa serduszka. Jedno w postaci saszetki na potpourri:

Drugie, w czerwieni i złocie, to serwetka. Do tego wzoru zapałałam miłością wielką od pierwszego wejrzenia i natychmiast musiałam chwycić za szydełko. Projekt okazał się dość pracochłonny, ale przyniósł mi zadowolenie i satysfakcję:

A teraz zmykam do mojej samotni z kubkiem gorącej czekolady o smaku marcepanowym i z gazetkami do poczytania :)
Miłego wieczoru i dobrego tygodnia :)
Pa pa

Dla Pani Wisławy Szymborskiej

2012-02-01T13:24:00.000-08:00

"Czemu ty się, zła godzino,
z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś - a więc musisz minąć.
Miniesz - a więc to jest piękne".

To moje życiowe credo, które pomogło mi przetrwać niejedną złą godzinę...

Dziękuję, Pani Wisławo, za wszystkie wzruszenia i odruchy serca przez Panią poruszonego. Za lekcje pokory i skromności. Za zarażenie mnie zachwytem nad cudami tego świata. Za Pani - moje życiowe credo...

Jeśli ktoś nie widział jeszcze tego dokumentalnego filmu Katarzyny Kolendy - Zaleskiej (znakomicie i w humorystyczny sposób pokazującego Panią Wisławę), to zachęcam. Warto tu kliknąć: klik

Nazajutrz - bez nas

Poranek spodziewany jest chłodny i mglisty.
Od zachodu
zaczną się przemieszczać deszczowe chmury.
Widoczność będzie słaba.
Szosy śliskie.

Stopniowo, w ciągu dnia,
pod wpływem klina wyżowego od północy
możliwe już lokalne przejaśnienia.
Jednak przy wietrze silnym i zmiennym w porywach
mogą wystąpić burze.

W nocy
rozpogodzenie prawie w całym kraju,
tylko na południowym wschodzie
niewykluczone opady.
Temperatura znacznie się obniży,
za to ciśnienie wzrośnie.

Kolejny dzień
zapowiada się słonecznie,
choć tym, co ciągle żyją,
przyda się jeszcze parasol.

Wisława Szymborska

Wszystko przez leniucha!

2012-02-01T08:53:00.000-08:00

Pan Leniuch ostatnio mi władzę w paluszkach odebrał i jakoś nie mogę się zmobilizować, żeby przegnać drania na cztery wiatry. Dlatego dziś pozwolę sobie pokazać moje wcześniejsze frywolitkowe uploty biżuteryjne, jako że tych tu u mnie jak na lekarstwo, a kiedyś zajmowały mnie niemal bez reszty. I chociaż szał minął, to jednak trochę szkoda, żeby to, co powstawało z taką niegdyś pasją, zginęło w niepamięci...A może jednak coś komuś przypadnie do gustu lub zechce się zainspirować którymś z moich pomysłów...
I tylko taka mała prośba: jeśli zechcecie wykonać rzecz podobną do projektu mojego autorstwa, to miło mi będzie, jeśli podacie źródło inspiracji w postaci linka do tego postu :)
TA DAAAM! Archiwum uważam za otwarte!

Kwiat jednej nocy Ten wisior powstał dzięki uprzejmości Maranty, która na moją prośbę przesłała mi schemat własnego projektu:

Sen Kasandry Kamień ceramiczny "uwięziony" w centralnym miejscu. Naszyjnik inspirowany podobnym autorstwa Marilee Rockley:

Cancan to przeze mnie zmodyfikowany fragment kolii J. Stawasza:

Belcanto Naszyjnik wypatrzony w jednym z albumów Frywolkowych i upleciony w prezencie urodzinowym dla pewnej miłej pani. Nie miał swojej nazwy, więc nadałam mu własną:

Bellatrix Splot ze srebrnych nici bawełniano - syntetycznych ozdobiony bladoniebieskimi szklanymi kryształkami:

Bransoleta do kompletu:

I kilka projektów mojego autorstwa.

Atar Z koralem czerwonym:

Mamba Naszyjnik zaprojektowany przeze mnie na prośbę koleżanki z ławki szkolnej, solistki sopranowej, jako biżuteria "sceniczna". Różne warianty klasycznego motywu, który wykorzystałam w naszyjniku, spotkać można tu i ówdzie w zakładkach do książek, obróżkach i bransoletkach:

Rachela Moje skojarzenie z postacią dramatu Wyspiańskiego wykreowaną przed laty przez M. Komorowską i A. Wajdę:

Ventana Gothic Komplet zaprojektowany dla mojej Córki Oli na studniówkę:

Dżafar W zawieszce wisiora zastosowałam bryłkę agatu płonącego szlifowanego, biały koral oraz srebrne przekładki i perełki szklane:

Nepal Z ręcznie malowanymi koralikami:

Arkadia Obróżka z koralikami szklanymi wykonana za pomocą trzech czółenek:

I w wersji ślubnej:

Na dziś chyba dość... Mam nadzieję, że nie zanudziłam na śmierć. A jeśli nie, to przy następnej wizycie Pana Leniucha pokażę trochę kolczyków ;)

Liebster Blog Awart - wyróżnienie od Renifer :)

2012-02-01T03:10:00.000-08:00

Reniu, dziękuję pięknie za tak miłe wyróżnienie, jakim jest wpisanie mnie na listę liebster-blog-awart. To kolejna łycha miodku dla mnie w tym tygodniu, tym razem od Ciebie i znów całkiem nieoczekiwanie :))) Oj, smakuje bardzo i po brodzie kapie!

"The idea of the Liebster Blog Award is to spread the love from one small blog (under 200 followers) to other small blogs. This helps to spread knowledge and readership.
To accept the award, you must:
1) Link back to the person who gave it and thank them for thinking of you.
2) Post the award to your blog.
3) Give the award to 5 bloggers (with less than 200 followers) that you appreciate and value.
4) Leave a comment on the blogs of the five people you have chosen to let them know".

Ponieważ nie potrafię z ogromnej liczby pięknych, twórczych i inspirujących blogów, które mam szczęście odwiedzać, wybrać tylko pięć, wyróżnienie to przekazuję wszystkim moim obserwatorom oraz cierpliwie, niezłomnie, wiernie odwiedzającym mnie i komentującym moje posty. Wklejajcie, Kochane, na swoje blogi i posyłajcie dalej :)
_______________________________________
W związku z poprzednim postem i komentarzami:
KINIU Jestem zażenowana i czerwona jak Beta vulgaris czyli burak zwyczajny, bo... nie zasłużyłam... Za to Tobie mam tyle do zawdzięczenia, WSPANIAŁA KOBIETO, że to ja Ciebie, a nie Ty mnie, powinnam podarunkami obsypywać :)))

Wzruszona i szczęśliwa...

2012-01-30T02:50:00.000-08:00

... wszem i wobec ogłaszam, że w ubiegłym tygodniu za sprawą Joli z Niecodziennego nieco dziennika przeżyłam ogromne wzruszenie i radość. No bo co byście powiedziały, gdyby pewnego dnia listonosz przyniósł Wam przesyłkę, a w niej, zupełnie bez okazji, "z sympatii" i przekonania o "życzliwości adresatki", takie cudne pudełeczko z czekoladą i piękną kanwę marmurkową!?

Ile tu serca, myśli twórczej i talentu włożyła Jola, a wszystko żeby mi sprawić radość :D
Pudełeczko mnie zachwyciło, jest tak wysmakowane w formie i kolorystyce! Mój podziw i zachwyt tym większe, że nigdy nie próbowałam tej techniki i wiem, ile kreatywności trzeba, żeby wszystko tak zgrabnie obmyślić i zrealizować. Bo to nie to samo, co trzymać się schematu i odwzorować.
Jolu, sprawiłaś mi ogromną radość tą przesyłką. Pudełeczko przechowuję z pietyzmem w strunowej torebeczce, żeby się nie zniszczyło, a co do pięknej, marmurkowej kanwy mam już pewne plany ;)
DZIĘKUJĘ z serca całego i ślę uściski!
A jeśli jest jeszcze ktoś taki, kto nie gościł u Joli, to serdecznie zapraszam i zapewniam, że znajdziecie tam wszystko, czego tylko "robótkująca" dusza zapragnie :)

Serca dwa jak ogród różany

2012-01-23T04:40:00.000-08:00

Szło mi jak po grudzie. Może dlatego, że to nie do końca moja estetyka, ale wiem, że Wujostwu będzie się podobać, a to przecież o to chodzi.
Już jestem na finiszu. Zostało kilka ruchów igłą przy backstitchach no i trochę koralików. Tyle że mam pewne obiekcje co do ich przyszywania. Zamierzam oprawić haft z użyciem szybki antyrefleksowej i boję się, że przez te koraliki nie będzie przylegać do tkaniny jak należy... Zwłaszcza, że myślę o zrezygnowaniu z passe-partout. Tak mi się coś widzi, że arabeska i ładna ramka wystarczą... Co sądzicie?

Pozdrawiam cieplutko i więcej słońca życzę. Nie wiem jak Wam, ale mnie bardzo energii słonecznej brak!

Wciąż bogatsza

2012-01-18T03:50:00.000-08:00

Witam Was, moi mili :)
Wokół biadolenie, narzekania, strach przed kryzysem, co to ma dotknąć naszą "zieloną dotąd wyspę", a ja staję się coraz bogatsza. Wszystkiego mi przybywa: lat, siwych włosów, zmarszczek, doświadczeń wszelkich, a więc pewnie i rozumu :))) no i... przybyły mi ostatnio dwa nowe koniki do mojej stajni. Taki metalowy w kropeczki, ze złoceniami:

I cudny gałgankowy rumak, wymyślony i uszyty przez "masiuki":

Wzbogaciłam się też o trzy większe kawałki kanwy - w krateczkę i serduszka oraz w arabeskę. Ale to nie koniec. Potrzebowałam jeszcze małych kawałków zielonej, bladoróżowej i brązowej no i kilku brakujących kolorów muliny do haftu z okazji złotych godów wujostwa:

Mogłam wreszcie postawić wczoraj pierwsze krzyżyki na arabeskowej kanwie. Haftuję mulinami DMC i trzema Ariadny. W ramach własnego programu oszczędnościowego w związku z zapowiadanym nasileniem kryzysu powzięłam postanowienie, że tam, gdzie kolory DMC i Ariadny pokrywają się w stu procentach, będę stosować tę drugą, tańszą mulinę ;)

Pora też pokazać niewielki na razie postęp w haftowaniu ikony. Kanwa niemiłosiernie wygnieciona, bo dość duży kawałek, ale postanowiłam nie przekłamywać rzeczywistości i nie wyprasowałam. Przecież nie prasujemy materiału po każdych kilku postawionych krzyżykach, prawda? No więc tak wygląda teraz mój "gniot":

Na razie bardzo monotonnie, ale już pomalutku pojawiać się będą nowe kolorki :)

Serdecznie pozdrawiam i dziękuję za wszystkie przemiłe komentarze. Trzymajcie, proszę, kciuki za powodzenie moich projektów :)

Przygotowania ruszyły pełną parą :)

2012-01-09T05:08:00.001-08:00

Ale najpierw pokażę ostateczny rezultat moich zmagań z mychą. Wzór powstał na podstawie ilustracji Priscilli Hillman do książki autorskiej "A Marry-Mouse Christmas ABC"

Trudno było mi uwierzyć, że nie przygotowałam się należycie do pracy, bo u mnie raczej zawsze wszystko gra pod tym względem i porządek lubię, jak jest! Jak to moje dziecię mówi: "Mami drobiazgowa jest do bólu i to mi się bardzo nie podoba" :))) No cóż, to jeden z tych bardziej przykrych dla otoczenia genów, które mi mój świętej pamięci Tata zafundował ;) A tu nagle bałaganik! Bo co do muliny 3024, to się okazało, że wetknęłam ją do innego pudełka, niż należało. Znalazła się wczoraj i późnym wieczorem mogłam ukończyć haft:

Lubię haftować backstitche, bo igiełką szybko rysuje się kontury i szczegóły, które nadają wyrazistości obrazowi. W tym myszowatym najbardziej polubiłam wąsiska, ale świetnie wyglądają też frędzle u czapy i szalika :)

No cóż, coś się skończyło, coś czas zacząć. Przyroda nie lubi próżni, więc przygotowania do kolejnej pracy ruszyły pełną parą. A tym razem będą to dwa obrazy, które wyjątkowo haftować będę równolegle. Większy to Matka Boga. Kolorów około mnóstwa, w tym sporo nici metalizowanych. Haft jedną niteczką na 18 ct. Ma dawać wrażenie zatartej nieco i nadgryzionej zębem czasu ikony. Pracę usprawniłam sobie, nawijając potrzebne nitki na specjalnie przygotowane tylko do tego haftu kartoniki z symbolami im odpowiadającymi na schemacie:

Drugi obrazek będzie prezentem z okazji złotych godów.Waham się jeszcze z wyborem pomiędzy dwoma wzorkami. Oba w miarę mi się podobają, więc pewnie zadecydują względy praktyczne - większa ilość brakujących mulinek wyeliminuje jeden z nich :)

Miłego tygodnia i lepszej pogody życzę wszystkim. Choć odrobina słońca wreszcie by się przydała, bo inaczej zaszyjemy się w gawrach :)))

Prawie koniec

2012-01-08T05:42:00.000-08:00

Witam wczesnym, niedzielnym popołudniem :) Miło zasiąść przed klawiaturą i wystukać słów kilka, które ktoś zechce przeczytać i skomentować :)
Nic więcej nie mam do roboty, bo... utkwiła ona w martwym punkcie. A to za sprawą mojego gapiostwa i roztargnienia. Bo przygotowując muliny do haftu, pomyliłam jeden numerek. Zamiast DMC 3024 zakupiłam 3023, która jest za ciemna, niestety. Pokazuję więc myszkę na obecnym etapie, prawie skończoną. Jeśli w pasmanterii uda mi się dostać potrzebną niteczkę, to myślę, że we wtorek będę mogła zaprezentować ostateczny efekt. Na razie myszowate wygląda tak. Kto patrzy uważnie, dostrzeże ślad po wyprutym ogonku. To była jedyna pomyłka, którą podczas pracy trzeba było korygować. Mam nadzieję, że po upraniu ślad zniknie...
_______________________________________
W związku z poprzednim postem i komentarzami:
Dziękuję za wszystkie miłe słowa pod poprzednim postem :)
Orin: Jest dokładnie tak, jak napisałaś. Nie ma to, jak brak presji :)
Edytko: Dziękuję z całego serca za poświęcony czas i przesłane wzorki :)

A moja zima pastelowa...

2012-01-04T08:11:00.000-08:00

Za oknem deszcz i szaruga, a moja zima pastelowa...
Dalej pozostaję pod urokiem malutkich wzorków zimowych. Haftuję je na opalizującej aidzie 16 ct.

Powstaje też coś troszkę większego, niż te maleństwa, ale w tej samej, zimowej tematyce. Wzorek przeleżał w plikach rok z okładem i wreszcie doczekał się swoich niteczek :)

Kolory bardzo delikatne, na razie sprawiają wrażenie, jakby zlewały się z sobą, ale backstitche zrobią swoje i mam nadzieję, że wzorek spełni moje oczekiwania.
_______________________________________
W związku z poprzednim postem i komentarzami:
Dziękuję za wszystkie piękne życzenia noworoczne i pozdrawiam wszystkich serdecznie :)
Kiniu, nie wiem, co powiedzieć... Rozpieszczasz mnie tymi konikami straszliwie... i w dodatku kłopot sobie fundujesz... nie wiem, czym zasłużyłam... Jesteś wyjątkowa i radość moja wielka z Naszej przyjaźni :)

Bez fajerwerków...

2011-12-31T08:33:00.000-08:00

... ale przyjemnie zamierzam pożegnać stary i przywitać nowy rok 2012 :) Już od wielu lat spędzam Sylwestra w domu. Najczęściej sama. Ale bynajmniej nie należy mi współczuć. Bo ja za zabawą tego dnia nie przepadam. Cieszyć się na zapas z nadejścia nowego roku, kiedy tak na prawdę nie wiadomo, co nam przyniesie, to, moim zdaniem, co najmniej... dyskusyjne. Nie, żebym była pesymistką, ale fajerwerki wydają mi się jakby przedwczesne. A jeśli już koniecznie, to raczej w podzięce i z radości, że w jakiej takiej kondycji udało się przeżyć ten rok mijający, którego zawsze mi troszkę żal. No bo przecież nie był taki zły, skoro pozwolił nam dotrwać aż do dziś :)
W domu nadal czarowna aura. Przed nami wszak jeszcze święto Trzech Króli. Jodła pod sufit ze świecącymi na biało lampkami:

Gdzieniegdzie delikatne akcenty świąteczne. Nie za wiele, bo w mieszkaniu każdy kącik i każda ściana zagospodarowane do granic możliwości i na dekoracje miejsca niewiele. Ale są.
W kuchni:

W jadalni:

I w pozostałych pomieszczeniach:

Do tego serduszka zawieszonego obok aniołka mam szczególny sentyment, bo wykonała je dla mnie Kinia i wręczyła na Naszym pierwszym spotkaniu w Krakowie, gdzie uczyła mnie podstaw hardangera a ja Ją frywolitki :) Pamiętamy o sobie do dziś i mamy nadzieję na wiele kolejnych spotkań robótkowych i przyjacielskich, prawda, Kinguś?
Wielka radość w sercu. Bo przecież spłynęło do mnie, również od Was, kochani, tyle dobrych, życzliwych słów - w komentarzach, mailach, na kartkach:

Tu i teraz jeszcze raz bardzo za nie dziękuję.
Wraz z karteczkami przywędrowały do mnie również miłe prezenciki wymiankowe, ale pisałam o tym już wcześniej. Za to nie napisałam dotąd o jednym. A mianowicie o przeuroczym koniku, a właściwie nawet o dwóch, bo jeden jest drewniany, a drugiego wyszyła dla mnie na plastikowej kanwie. Kto? No oczywiście moja kochana Kinga, o której wspomniałam wyżej. Konik haftowany wylądował na karteczce, ale ja karteczkę "zdemontowałam" - Kiniu, wybacz - bo stwierdziłam, że takie cudo nie powinno spoczywać na dnie pudła z kartkami, tylko zawisnąć na choince w postaci zawieszki. Popatrzcie teraz na koniki od Kingi:

Czyż nie są cudne?
Do koperty Kinga wrzuciła jeszcze garść guziczków, bo wiedziała, że mi takich brakuje :)
Kiniu kochana, jesteś niesamowita! Ogromnie dziękuję za te chwile radości wielkiej po rozpakowaniu przesyłki i ślę sylwestrowo - noworoczne uściski!
A skoro już o konikach mowa, to do mojej skromniutkiej kolekcji, o której pisałam tu, dołączyły jeszcze takie:

No i jak tu się nie cieszyć z minionego roku i nie czekać z optymizmem na kolejny?
Czekam więc.
Szafeczka na kółkach już nakryta do uczty sylwestrowej - niebawem podjedzie w pobliże mojego biurka z laptopem, przy którym wraz z Wami (a ściślej, podziwiając wasze rękodzieła na blogach) oraz z nieodłączną, wierną towarzyszką Nitką Czarodziejką i od czasu do czasu igiełką w ręce będę witać nowy rok - bez fajerwerków, ale z harmonią, nadzieją i radością w sercu :)))

Właśnie wyjęłam z piekarnika ostatnią blachę ciasteczek morelowych z kardamonem i cynamonem. Pozostaje mi dokończyć dekorowanie, zaparzyć kawkę i... witajcie błogie chwile w domowym zaciszu :)))

Wszystkim, którzy tu do mnie zawitają w najbliższym czasie, życzę jak najlepszego roku 2012. Niech się zrealizują plany, powiodą najśmielsze przedsięwzięcia. Niech Nam Bóg dopomoże, a los pozwoli przeżyć go mądrze i radośnie :)

Z Narodzeniem Pana

2011-12-22T01:15:00.000-08:00

Wszystkim

przemiłym Gościom,

odwiedzającym mnie tutaj,

życzę,

by czas świąteczny był dobrym czasem.

Wspaniałych, mądrych spotkań z sobą i innymi.

Wszechobecnej, doświadczanej i rozdawanej życzliwości.

Innymi słowy:

BŁOGOSŁAWIONYCH ŚWIĄT BOŻEGO NARODZENIA!
:)))

"Machniom"

2011-12-21T15:35:00.000-08:00

Kto nie wie, to wyjaśniam: machniom, znaczy: wymieńmy się. A my z Kasią jakiś czas temu umówiłyśmy się na wymiankę i stąd taki tytuł. Obie otrzymałyśmy już przesyłki.
Mnie spodobała się bardzo świąteczna poduszka Kasi uszyta niezwykle starannie z pięknego materiału "robinkowego". Wygląda pięknie, zobaczcie sami:

Razem z poduszką przyjechały do mnie cztery dzwoneczki, których od dawna bezskutecznie poszukiwałam, oraz aromatyczne herbatki (dziś wypiłam wiśniową, mówię Wam, d e l i c j e!) i czekoladowy mikołajek. A do tego wszystkiego Kasia dołączyła piękną karteczkę z życzeniami świątecznymi:

Kochana, wielkie, wielkie dzięki za przesympatyczną paczuszkę!!!
Kasi spodobała się pokazywana już u mnie śnieżna sówka. Ponieważ w mailach pytałyście, jakie duże te sówki, więc pokazuję tę najmniejszą na dłoni:

Przygotowałam sowią rodzinkę 2+1 (mama, tata i młode - każda sówka inna):

Wybrałam jednego mikołajka fartuszkowego - o, tego:

Dorzuciłam zawieszkę, żeby była jakaś mała niespodzianka, bo któż nie lubi niespodzianek?:

Jeszcze tradycyjnie odrobina słodkości i gotowe:

Jak ja lubię wymianki!
_______________________________________
W związku z poprzednim postem i komentarzami:
Pięknie dziękuję za tak przyjemne dla mnie potraktowanie bucika :)))
Dziewczyny, nie zasłużyłam, ale moja próżność każe mi skakać z radości :)))

Happy Craftmas!!!

2011-12-16T15:38:00.000-08:00

Wszystko zostało dziś doręczone Adresatce i... chyba się spodobało, więc mogę już pokazać.
Karteczka świąteczna z motywem szpulkowej choinki Sue Hillis dla miłośniczki rękodzieła:

I drobiażdżek do zawieszenia na drzewko świąteczne, z którego, powiem bez fałszywej skromności, jestem zadowolona, co mi się nieczęsto zdarza i dlatego zanudzę Was sesją zdjęciową, pokazując ów drobiażdżek z każdej niemal strony i w różnym oświetleniu a także w pięknych okolicznościach przyrody. Tylko proszę, nie wpadajcie w... szewską pasję:

Motyw bucika (Stickerin M.B.) znalazłam na blogu Marion. Zawieszka powstała z takich dwóch połówek wyhaftowanej lugany:

W planie mam opracowanie czapeczki i rękawiczek do kompletu :)
Pozdrawiam grudniowo, ale gorąco wszystkich, którym jeszcze nie znudziło się do mnie zaglądać :)
Uściski :)

Zimowe Aniołki od MagOOmamy

2011-12-15T08:28:00.000-08:00

Uprzejmie donoszę, że WYGRAŁAM!!!
Konkurs mikołajkowy u MagOOmamy. Polegał na umotywowaniu, dlaczego właśnie ja powinnam otrzymać przygotowane aniołki. Moje zaskoczenie było ogromne, kiedy 7 grudnia dowiedziałam się, że mój komentarz spodobał się najbardziej i że cudne, zimowe aniołeczki pojadą właśnie do mnie :)))
No i zaczęło się gorączkowe myślenie, jak je godnie powitać. A ponieważ w ogłoszeniu zabawy napisano: "Zimowe Aniołki szukają domu na Święta", przyszło mi do głowy, aby kupić im dom. A że aniołki mają takie dziecięce buźki, pomyślałam, że dom, to nie wszystko. Że koniecznie trzeba zapewnić im jakieś zimowe atrakcje. Więc dokupiłam dla każdego saneczki. Mam nadzieję, że teraz moje zimowe aniołki nie będą narzekać na nudę :)

Magdo, pozdrowienia od Aniołków a ode mnie buziak i uściski :)

Sezamie otwórz się

2011-12-13T05:23:00.000-08:00

Długo zastanawiałam się, czy w swoim blogu pokazywać poczynione zakupy. Ale pomyślałam sobie, że właśnie dzięki takim "zakupowym" postom wiem, gdzie szukać interesujących mnie przedmiotów i udało mi się zdobyć niejeden poszukiwany obiekt westchnień, więc czemu nie?
A zatem przechodzę do rzeczy. Otóż mój robótkowy sezam troszkę się ostatnio wzbogacił. I to w dobie kryzysu! Jak się to stało, nie wiem sama i mam nadzieję, że domowy budżet jakoś to zniesie...
Z worka Mikołaja wyjęłam kilka arkuszy filcu, dzięki czemu stały się teraz możliwe oczekujące na realizację projekty. Listu do Mikołaja nie pisałam, więc skąd wiedział, że właśnie tych kolorów mi brakowało??? Mikołaju, wielki buziak dla Ciebie :)))

Do materiałów zgromadzonych w pudle dołączyły moje ulubione paseczki, kratki, kropki i jednokolorowe - piękna czerwień i zieleń (zdjęcie niestety nie oddaje wiernie głębi tych kolorów):

Wyszperałam też i natychmiast nabyłam tutaj cudne tasiemki:

Nie oparłam się oczywiście gazetkom (empik) i książkom (dostępnym również w internecie), które tak nas inspirują i popychają do twórczych działań:

Od niedawna mieszkają też z nami pod jednym dachem dwie lalki. Urocza Amelka uszyta przez Kasandrę:

oraz opracowany z artyzmem, niezwykle teatralny i genialnie uszyty przez Małgosię Pan Dynia:

Również Małgosia jest autorką tych CUDNYCH i zupełnie nieziemskich gwiazdek ujętych w girlandę. Nie wiem jeszcze, gdzie je umieszczę, aby były należycie wyeksponowane i pozostawały przez całą zimę w zasięgu nie tylko mojego wzroku:

Na zdjęciu są też saneczki. Kupiłam dwie pary, szukając czegoś ciekawego do pewnej aranżacji, ale o tym będzie w następnym poście, bo już chyba dość się nachwaliłam...?
A jeśli chodzi o robótki, cóż... przede wszystkim mnożą się sowy śnieżne i coś tam malutkiego jeszcze udłubałam, ale na razie pokazać nie mogę ;)
Pozdrawiam cieplutko, dziękuję za miłe dla mnie komentarze pod poprzednim postem i biegnę dłubać dalej :)

"Pocałował w czółko i chodu"

2011-12-06T16:51:00.000-08:00

Boże NarodzenieRomcia usiadła na łóżeczku i pomyślała, że chce się jej pić. Potem ziewnęła i nagle zelektryzowało ją przypomnienie, że dziś w nocy miał przyjść Mikołaj... Wyskoczyła z pościeli i rzuciła się do ustawionych rzędem bucików. Przyszedł! Przyszedł! W pierwszym buciku wymacała ziemniaka. No, tak, poczciwy starzec zawsze zostawiał kilka ziemniaków. Rodzice twierdzili, że to kara za niegrzeczność, ale Romcia miała swoje zdanie na ten temat: Mikołaj po prostu zapewniał dzieciom podstawowe produkty spożywcze.. Romcia nie zdziwiłaby się, gdyby w którymś buciku znalazła kotlet schabowy lub pół kostki masła. Następne buciki zawierały już szeleszczące paczuszki z cukierkami, a w kaloszu był nawet batonik. Romcia łakomie wpakowała go sobie w usta i pociągnęła brata za zimną nogę.

- Ty, wstawaj! Mikołaj był! - wybełkotała.

Tomcio poderwał się nerwowo, zapalił nocną lampkę i trąc oczy runął ku bucikom.

- Dostałem długopis!!! - zaskowyczał, pstrykając przyciskiem kosztownego, trójkolorowego przyrządu.

- O, balon, Roma, zobacz, balon! - poczęli dmuchać w wiotki balonik, napełniając go przy okazji okruchami ciasteczek i papką czekoladową.

Za regałem obudzili się rodzice. Otulając się kołdrą i wstrzymując oddech, wychylili się z łóżka tak silnie, że dojrzeli uroczą, ciepłą scenkę w kąciku swoich dzieci: okropnie podekscytowane Mamerciątka siedziały w piżamach na podłodze, rozrzuciwszy wokół różowe bibułki i papierki, opychały się słodyczami i bawiły się wszystkimi zabawkami, jakie znalazły w butach.

Romcię zainteresowało właśnie, jakim sposobem Mikołaj dostaje się do pokoju.

- On wlatuje przez okno - rzekł z przekonaniem pierwszoklasista Tomcio. - Przez lufcik. On jest malutki i wesoły. Wlatuje i wkłada. Potem całuje nas w czółko i chodu. Ciekawe, czy był u Kłamczuchy.

- On dorosłym nie daje - z pewnym triumfem w głosie skonstatowała Romcia.

- Nie daje.

- Mamusi mógłby dać.

- Tatusiowi też by mógł.

- No. A nie dał?

- Chodź, zobaczymy.

Mamertowie padli jednocześnie na wznak i zamknęli oczy, pozorując głęboki sen. Dwie małe figurki przyczołgały się cichutko do tapczanu. Dało się słyszeć macanie po podłodze i szuranie Mamertowych pantofli.

- Tata nic nie dostał - szeptał Tomcio

Romcia penetrowała pantofle Tosi.

_ Tu też nic nie ma - szepnęła.

- Ćśś! Bo się obudzą! - Popełzli do kącika, gdzie odbyli naradę, w ich przekonaniu cichą i tajemniczą.

- Będzie im smutno, jak się obudzą - szepnął Tomcio.

- Biedni - wtórowała mu siostrzyczka.

- Ja im coś dam. Może długopis? - rzekł Tomcio z poświęceniem, które doprowadziło ofiarodawczynię długopisu do łez wzruszenia. [...]

- Długopisy to oni już mają - powiedziała Romcia. - A cukierków nie jedzą.

- A jednak czegoś nie mają. Wiesz, czego nie mają?

- Pieniędzy - trafiła Romcia w dziesiątkę.

_ Właśnie. Damy im trochę.

- Ze skarbonki?

- No.

Otworzyli kluczykiem swoje skarbonki i wysypali brzęczący łup na podłogę. Rodzice musieliby być głusi i pozbawieni systemu nerwowego, gdyby się mieli w tej sytuacji nie obudzić. A jednak leżeli jak martwi, bojąc się poruszyć choćby powieką, by nie utracić ani słowa z interesującego ich dialogu.

- To za mało - mruknął Tomcio.

- Ja już nie mam pieniążków.

- Ani ja.

- Weźmy z kuchni, z szuflady. Tam są takie papierowe.

- Dobra. Nałożymy im pełne buty. Ale się ucieszą!

- No! Biedni...

Nawet przez zamknięte powieki Mamertowie odczuli ciepło dziecięcych spojrzeń. Leżeli, udając głęboki sen, a Tomcio i Romcia stali nad nimi, popatrując z rozczuleniem na uśpionych rodzicieli.

- Tata już jest stary - szepnęła Romcia.

- Mama też - wzruszył się Tomcio.

- Pewno niedługo umrą. W ogóle wszyscy umrą - podzieliła się Romcia z bratem niedawno nabytą mądrością. Jej głos był pogodny i rzeczowy.

- Będzie mi smutno, jak umrą. Nigdy ich nie zapomnę - obiecał Tomcio i jednym ciągiem dodał: - Próbowałaś tych landrynek?

- Kwaśne. Ty, a co będzie, jak wszyscy umrą? Nie będzie wcale ludzi?

- Głupia. Nowi się urodzą. Wiesz jak.

- Wiem. Dziadziuś niedługo będzie miał dziecko. Ma taki duży brzuch.

- Oj, Roma, jakaś ty dziecinna.

- Urodzi takiego malutkiego dziadziusia, hihi. W okularkach.

- Uch. Choć do kuchni, wariatko.

Po małej chwilce plaskanie bosych stópek oddaliło się i zabrzmiało w kuchni.

- Ile masz w tej szufladzie, nieboszczko? - szepnął Mamert do żony kątem ust, nie otwierając oczu ani nie zmieniając pozycji.

- Dwie setki. Cicho, idą!

Szuranie w okolicy pantofli.

- Każdemu po jednym, każdemu po jednym - napominał Tomcio. - I teraz trochę tych drobnych.

- Mało tego - stwierdziła Romcia.

- Może byśmy wzięli więcej od cioci Lili? Ona trzyma pieniążki w szafie, pod prześcieradłami.

Mamert jęknął mimo woli i udał, że stało się to we śnie. Spłoszone tym odgłosem dzieci pognały do łóżeczek.

- Teraz zgaśmy światło i udawajmy, że śpimy - pouczył Romcię brat. - Jak się obudzą, to powinni pomyśleć, że był Mikołaj.

- No, to gaś. A kiedy oni wstaną?

- Niedługo. Tata idzie do pracy.

Pstryknięcie.

Światło zgasło.

- Tata dużo krzyczy, ale jest kochany - oznajmiła Romcia w ciemnościach i zapadła cisza.

Upłynęło pięć minut.

- Śpią i śpią - mruknął Tomcio ze zniecierpliwieniem.

- Ja ich zawołam.

- Spokój, smarkulo - rzekł Tomcio i z premedytacją rąbnął sabotem w poręcz łóżka.

- Cóż to, ach, cóż to?! - wykrzyknęła Tosia scenicznym sopranem. - Słyszę jakiś hałas!

- To pewnie z ulicy - włączył się Mamert. - Cicho, bo obudzisz nasze kochane dzieci.

- Ciekawe - powiedziała Tosia - czy był u nich Święty Mikołaj?

- Na pewno. Były przecież grzeczne... w miarę. Szkoda, że do nas nie przyszedł.

- O, tak, to smutne.

- Zapal lampkę - rzekł Mamert z namaszczeniem. - Nie mogę znaleźć pantofli.

Zza szafy dobiegło stłumione stęknięcie, jakby ktoś komuś siłą wtłaczał w gardło wybuch radości. Tosia też musiała stłumić chichot, przyciskając usta ręką. Zapaliła światło.

- Ciekawe - przemówiła. - Moich też nie widać.

- O, tu są! - krzyknął Mamert. - Żono, spójrz! Był u mnie!

- U mnie też! - zawtórowała Tosia. - A co ci przyniósł?

Szamotanina i łomot za szafą.

- Pieniążki! Pieniążki! - rozległ się przenikliwy głosik Romci, która, niestety, nie wytrzymała ciśnienia tajemnicy.

A w chwilę później wszyscy razem kotłowali się na tapczanie, śmiejąc się, ściskając i całując wzajemnie, i budząc o bladym świcie śpiącą za ścianą ciotkę Lilę.

Fragment książki "Kłamczucha"

Małgorzata Musierowicz

U Nas był. Cichaczem, w nocy pękaty wór zostawił, w czółko pocałował i chodu!
A u Was był?
Co przyniósł?

Mikołajowy post :)

2011-12-05T05:24:00.000-08:00

Wierzycie w Świętego Mikołaja??? Bo ja tak! A kto nie wierzy, niech patrzy:

Bliżej:

I kolejna odsłona. Tym razem trzej jegomoście czekają na swoją kolejkę. A co, święci też przecież winko piją:

No i proszę, dwóch trzeźwych, a jeden wstawiony:

Oprócz fartuszków mikołajowych powstają też różne zawieszki. Dziś mam do pokazania sowią rodzinkę. Nie wiem jak Wam, ale mnie się coś widzi, że w tegoroczne Święta tylko sowy będą śnieżne... No, może jeszcze te wszystkie cudne bałwanki, co to je podziwiam na Waszych blogach. A wracając do zawieszek, jest już tata i młode, mama na razie w postaci szablonu. Te i inne cudne ptaszki wypatrzyłam tu. Oj, można się tam zasiedzieć, ale też znaleźć mnóstwo fantastycznych pomysłów. Szablonów nie ma, niestety, wyrysowałam i wycięłam je sama na podstawie fotki. Wykorzystałam czarne sukno z poprutej kurtki i biały filc oraz koraliki:

U mnie za oknem darmowa samochodowa myjnia, czyli leje. Światło w domu fatalne do robienia fotek. Starałam się jak mogłam, wyszło jak wyszło.
A na koniec coś bardzo dla mnie miłego - pierwsze otrzymane wyróżnienie od Pusi. Wielki buziak dla Ciebie, Pusiu!

Zasady zabawy:
1. Umieszczenie u siebie linka do blogu osoby, od której otrzymaliśmy nominację.
2. Wklejenie logo na swoim blogu.
3. Napisanie 7 informacji o sobie.
4. Nominowanie 15/16 osób i poinformowanie je o tym, pisząc odpowiedni komentarz.

No a teraz siedem informacji o mnie:

1. Kocham wspomnienie Świąt Bożego Narodzenia w moim rodzinnym domu.

2. Moim marzeniem jest mały domek na wsi z ogródkiem i sadem.

3. Lubię dobrą kawę i dobre wino w małych ilościach.

4. Bez jazzu i koncertów muzycznych nie wyobrażam sobie jesiennych wieczorów.

5. Lubię spotykać się z moimi Przyjaciółmi w klimatycznych kafejkach i pubach.

6. Patrząc na szczyty gór doznaję wręcz mistycznych przeżyć, wędrówki po górskich szlakach sprawiają mi nieopisaną radość.

7. Nie lubię u siebie lenistwa :(

Zadanie dla mnie najtrudniejsze: komu przekazać to wspaniałe wyróżnienie??

Są blogi, na które wracam niemal codziennie, bo inspirują i mobilizują mnie do różnych moich robótkowych poczynań. Jest ich tak wiele, że nie sposób wymienić wszystkich. Niektórzy właściciele dziękują za wyróżnienia, prosząc jedynie o komentarze. Zatem wyróżnienia trafią tym razem do:

1. Jeszcze więcej czeka gdzieś

2. apuni

3. Z malarstwem na ty

4. Domilkowy Domek

5. Home Sweet Home

6. Świat łat

7. W 80 szpulek dookoła świata

8. Pracownia Cyber Julki

9. biała walizka

10. Noami's World

11. Roses and Linen

12. Niecodzienny nieco dziennik

13. Muniana

14. Mój dom moja ostoja
15. Drewniana Szpulka

Dziękuję nowym Obserwatorom za dołączenie do podglądających moje poczynania blogowe. Każda nowa Duszyczka jest tu na wagę złota :)))
Dziękuję też wszystkim, którzy zechcieli udostępnić mi schematy, o które poprosiłam i podzielić się ze mną swoimi cennymi radami oraz za wszystkie ciepłe komentarze i proszę o więcej :)))
Wszelkiego dobra na nadchodzący czas i do miłego zaś :)

Powrót do igiełki

2011-11-23T03:51:00.000-08:00

Haftowania nie potrafię porzucić na długo. Na igiełkę czekały "dimki", więc comeback był dość szybki. Do zawieszki "Let it Snow" dołączyły dwie następne z serii. A że za dwa dni święto misia, więc jeden z nich wskoczył mi na fotkę wcale nie przypadkiem :)

I bliżej:

Na pozostałe zestawy czekam już dość długo. Jakoś nie mogą znaleźć do mnie drogi zza oceanu... Na razie są więc trzy zawieszki i wszystkie razem prezentują się tak:

Dziękuję wszystkim, którzy mnie odwiedzają i witam nowych obserwatorów. Mam nadzieję, że Was nie zawiodę i że każdy znajdzie tu coś, co być może się spodoba :)
Miłego i twórczego czasu dla Was :)

Kocham krzyżyki, ale...

2011-11-17T04:02:00.000-08:00

... czółenkami też nie gardzę. A ponieważ sezon karteczkowy w pełni, plotę śnieżynki i wianuszki frywolitkowe, które wzorem lat ubiegłych wskoczą na kartki świąteczne. Dotychczas powstały trzy projekty z wykorzystaniem frywolitek naklejonych na organtynę. Wyglądały tak:

W tym roku planuję kolejne dwa projekty z wykorzystaniem zakupionego haftu maszynowego. Dlatego praca idzie pełną parą, bo czas ucieka...

Tymczasem...
...pada... pada... śnieg, ale mam nadzieję, że od tych moich śnieżynek nikomu zimno nie będzie, a może nawet wręcz przeciwnie - jakoś tak cieplej zrobi się na sercu, bo Święta tuż za progiem... Popatrzcie sami :)

Ale, ale! Zanim się pożegnamy, zobaczcie, co WYGRAŁAM!!!

W zabawie ogłoszonej przez Apuni wygrałam cudnego kotka! Oto Pan Kot w całej krasie:

Aniu, bardzo, bardzo dziękuję za możliwość uczestniczenia w zabawie i za rozmarzonego kociaka, którego zechciałaś wykonać ku mojej wielkiej radości. Mruczy sobie teraz na półeczce z książkami :)))

Let it Snow

2011-11-13T03:58:00.000-08:00

Są takie wzorki hafciarskie, że kiedy już wejdę w ich posiadanie, rzucam wszystkie inne "nieważne" zajęcia, drżącymi rękami rozpakowuję paczuszkę, wyjmuję te wszystkie niteczki, kanwę, schemat i natychmiast biorę igłę do ręki, nie mogąc doczekać się gotowego efektu. Tak właśnie było z zestawami Dimensions, które niedawno przyniósł listonosz. Na pierwszy ogień poszedł ten najbardziej pracochłonny, no i pierwsza zawieszka gotowa:

Niestety, nie jest idealna, ale... pierwsze koty za płoty :) Wiem, jaki popełniłam błąd i mam nadzieję, że przy następnych uda mi się go wyeliminować.
Na zbliżeniu wygląda tak, jak by haft był krzywy, ale tak nie jest. To tylko brak warsztatu fotografa od siedmiu boleści :)))

Teraz w kolejce czekają te dwie:

Ale na tym nie koniec, bo następne trzy lecą do mnie zza wielkiej wody ;)
Pozdrawiam wszystkich tu zaglądających i pięknego, dobrego dnia życzę :)))

Baucis

2011-11-09T00:59:00.000-08:00

Witajcie :)
Na początku w imieniu ćwirka dziękuję za wszystkie miłe komentarze. One sprawiają, że chce się znów chwycić za igłę i haftować...haftować...
A jeśli o to chodzi, u mnie na warsztacie wciąż tematyka świąteczna. Postanowiłam jednak dać Wam nieco odpocząć od haftu i ozdób świątecznych i przyszło mi do głowy, żeby pokazać dziś wisior mojego projektu, który wyplotłam ubiegłej jesieni. Myślę, że bardzo koresponduje z listopadem:

Wisior w kształcie liścia oraz pozostałe zastosowane w naszyjniku kamienie to unakit - heliotrop, w którym występują dwa minerały: wybarwiony na zielono epidot i ceglastej barwy mikroklin. Nazwałam go "Baucis", bo lubię czerpać inspiracje z mitologii greckiej.
A na koniec niezła gratka w Chatce Jasia: do wygrania takie oto cudo:

Pozdrawiam wszystkich gorąco i spieszę poserfować po Waszych blogach i pozachwycać się wszystkimi cudownościami, które tam prezentujecie...
Miłego dnia :)

Ćwirek-Kolędnik

2011-11-04T09:16:00.000-07:00

Pod jego urokiem byłam od dawna. Ale jakoś w ubiegłym roku nie zmieścił się na liście priorytetów hafcikowych. Mocno się już zestarzał i jest powszechnie znany, ale w końcu postanowiłam, że w tym roku nieodwołalnie wskoczy na kanwę :) Schematem podzieliła się ze mną moja kochana Kinia. Pracowało się przy nim świetnie, bo kolorki piękne, jak to we wzorkach Heritage.
Oto mój Ćwirek - Kolędnik :

Haftowałam go na aidzie ecru 18 ct dwiema nitkami muliny DMC. Myślę, że znakomicie nadaje się na kartkę świąteczną:

Tak mi przyszło do głowy, że ładnie też wyglądałby na woreczku prezentowym w towarzystwie jakiejś pięknej tkaniny z kolekcji świątecznej - z roślinnym motywem, na przykład czerwonokrzewu. Całkiem więc nie wykluczone, że będzie bis :)))
Najcieplejsze pozdrowionka dla komentujących moje prace. Jesteście kochane, że do mnie zaglądacie :)

Myszowate w norce

2011-10-31T02:50:00.000-07:00

Bardzo lubię haftować malutkie motywy na kartki świąteczne. Każdego roku wybieram jakiś temat wiodący. W minionym były anioły, a tego roku wybrałam zwierzaki. Jest już baranek Shaun, a teraz przedstawiam myszkę w przytulnej, wygodnej, świątecznej norce. Kiedy tylko zobaczyłam ten wzorek, podbił moje serce i nie mogłam się doczekać, kiedy go wyhaftuję. No i zrealizowałam projekt. Okazało się, że motyw jest mniejszy niż przypuszczałam, ale myślę, że jest ok. Czyż myszowate nie wygląda słodko?

Dziękuję za wszystkie wizyty i komentarze pod poprzednim postem i biegnę do różnych zajęć przedzaduszkowych :)

Wyszło szydło z worka...

2011-10-28T06:52:00.001-07:00

...i wydziergało taką serwetkę:

Schemat prościutki do wykonania, toteż robiło się ją szybko, bez pomyłek i prucia. Średnica 49 cm. Nie wymaga naciągania. Wystarczy uprać, usztywnić, ułożyć, podsuszyć i uprasować, zaczynając od środka i przesuwając żelazko promieniście ku brzegowi :)
Środek wygląda tu, jak by się źle układał. Ale tak nie jest, tylko fotel, na którym położyłam serwetę, ma wgłębienie i serweta się w tym miejscu nieco zapadła :)
I zbliżenia. Na brzeg:

i na środek:

A tu z ceramicznym jabłuszkiem, które dostałam niedawno od mojej Przyjaciółki Danusi:

Bliżej:

A tu już uczta z bohaterką dzisiejszego posta w roli głównej:

Pani Joanno, mam nadzieję, że serweta się spodoba :)
Pozdrawiam najcieplej wszystkich odwiedzających mnie tutaj i pozostawiających przemiłe komentarze. Dopiero wczoraj wróciłam ze szpitala, więc mam spore zaległości w odwiedzaniu Waszych blogów i podziwianiu cudów, które tam pokazujecie, ale postaram się jak najszybciej nadrobić zaległości :)
Spacerujcie i podziwiajcie naszą przepiękną, polską jesień. Miłych jesiennych wrażeń Wam życzę :)

Czasem tak bywa...

2011-10-18T11:43:00.000-07:00

W życiu czasem tak bywa, że w skutek różnych zdarzeń myśli uciekają w inne rejony ludzkiej egzystencji, dalekie od wszelkich przyjemności i utrudniają lub wręcz uniemożliwiają radosne działania twórcze...
Ukończyłam zawijaski, z trudem koncentrując się na pracy. Tu i ówdzie miały być jeszcze złote koraliki, ale uznałam, że złota ci tu dostatek, a co za dużo, to niezdrowo i zrezygnowałam z tej dodatkowej ozdoby. W tym miejscu dziękuję z serca wszystkim, którzy pomogli mi podjąć decyzję w kwestii wykorzystania haftu. Postanowiłam za Waszą radą, że będzie to poduszka. Pokazuję kilka detali i cały motyw, na razie bez oprawy:

A teraz z innej beczki.
Wędrując po blogach, widzę coraz więcej prac o tematyce świątecznej. To uświadomiło mi, że pora pomyśleć o karteczkach, żeby bez paniki zdążyć na czas. I tak powstał już jeden z zaplanowanych w tym roku hafcików z moim ulubionym barankiem Shaunem. Nie wiem, czemu przypomina mi skruszonego króla Heroda? Może z powodu tej czerwonej korony?

Lubię, kiedy uwaga odbiorcy skupiona jest na hafcie, dlatego umieszczając go w passe partout, unikam raczej dodatkowych ozdób lub dodaję tylko jakiś drobny element. Na razie wybrałam kolor oprawy, a co jeszcze się tu pojawi, nie wiem:

Kochani, zaglądajcie, zostawiajcie swój ślad, proszę. Wszystkie Wasze sugestie i opinie są dla mnie bardzo cenne :)
Pozdrawiam najcieplej :)

Sypnęłam złotem obficiej

2011-10-05T06:08:00.000-07:00

Pamiętacie moje zawijaski, których początek żywota pokazałam tutaj?
Widać już wtedy było kilka krzyżyków haftowanych złotą DMC. Zwykle złotą nicią haftuję pod koniec pracy - przed backstitchami, ale ponieważ po raz pierwszy zastosowałam ją na kanwie rustico, nie potrafiłam odmówić sobie podpatrzenia efektu. Wybrałam więc złotego zakrętasa nie stykającego się z muliną bawełnianą i delikatnie złotem sypnęłam.
Na obecnym etapie tę szlachetną nitkę mam już za sobą i pozostały do wykonania backstitche.
No i jeszcze... coś...
Ale o tym sza : )
Na razie :)
Na oryginalnym obrazku fruwa sobie jeszcze motylek, ale ja postanowiłam z niego zrezygnować, bo sam zawijasek jest moim zdaniem dostatecznie bogaty i wydaje mi się, że tak będzie lepiej. Szkoda, że fotka nie oddaje faktycznego uroku tych jesiennych barw i skrzącej się złotej nitki, ale od czego wyobraźnia, której przecież Wam nie brakuje. Pokazuję więc, co dotąd znalazło się na kanwie:

To ulubiony motyw mojej Przyjaciółki i haftuję go dla Niej. Mierzy sobie 16,5 na 16,5 cm. Mam trzy pasujące do niego tkaniny. Myślałam, jak go wykorzystać. W głowie pojawiały się różne pomysły:
- przód torby - częste pranie nie sprzyja złotej nitce...
- ocieplacz na dzbanek - czy nie za mały?
- poszewka na ozdobną poduszkę, duży jasiek...
- mała makatka - w grę wchodziłaby kuchnia, a motyw nie jest
kuchenny...
Macie jeszcze jakieś pomysły? Czy ktoś mi jeszcze coś podpowie? Czas nagli, bo urodziny Przyjaciółki w połowie października!
Wołam pomocy!

Indeks w nowej szacie

2011-10-03T09:20:00.000-07:00

Witam wszystkich, a szczególnie ciepło studentów, dla których czas wakacyjnej laby właśnie się skończył.
Czy Gaudeamus już wybrzmiało?
Dziś propozycja dla Was. Okładka na indeks, którą wykonałam jakiś czas temu dla mojej córy, studentki. Sama wybrała sobie haft. Obie bardzo lubimy grafikę Emerson, więc haftowało mi się bardzo przyjemnie na lnie, gdzie nitki osnowy i wątku są innej grubości. W oryginale wygląda on nieco inaczej, ale rozciągnięcie w bok przy karykaturze nie ma większego znaczenia, no i pomogło mi osiągnąć potrzebny wymiar. A oto efekt:

Prawda, że teraz indeks wygląda o wiele lepiej, niż na golasa? No i można taką okładką wywołać uśmiech egzaminatora, a może nawet wpłynąć na łagodniejszą ocenę?

A w indeksach życzę Wam samych piątek :)

Ja Tobie, Ty mnie

2011-09-29T04:40:00.000-07:00

W to wczesne, czwartkowe, słoneczne, złotojesienne popołudnie witam wszystkich, którzy tu do mnie zaglądają :)
Dziękuję pięknie za komentarze zostawione pod poprzednim postem. Takie cudne rzeczy robicie, Dziewczyny, że moje skromniutkie działania wypadają bardzo bledziutko, a jednak piszecie do mnie tyle miłych słów! To mi bardzo dodaje wiary w siebie i nieodkryte jeszcze, może jednak drzemiące gdzieś w ukryciu możliwości...? :)
Dziś opowiem krótką historyjkę, która Nam się wydarzyła - mnie i pinki.
Otóż wędrując kiedyś po blogach, trafiłam do pinki świat, która właśnie urządziła candy. Słodkością była klamra do paska wykonana techniką sutaszową. Bardzo mi się spodobał pomysł wykorzystania takiej ozdoby przy pasku, więc skwapliwie zapisałam się w kolejeczce. Kiedy przyszedł czas ogłoszenia wyniku losowania, okazało się, że pinki pomyliła się w liczeniu komentarzy i ogłosiła, że to ja zostałam zwyciężczynią. Oczywiście pomyłkę wkrótce sprostowała, a mnie zaproponowała pocieszajkę w postaci opaski do włosów z sutaszową ozdobą :)
Ale jakże to tak wykorzystywać bezpardonowo czyjąś pomyłkę??
Poprosiłam Ją więc o adres i zaproponowałam taką mini - wymiankę. Pinki wskazała 3 pary moich kolczyków, które najbardziej przypadły Jej do gustu i wybór pozostawiła mnie. Pomyślałam, że pewnie jako pierwsze wskazała te, które najbardziej chciałaby ode mnie otrzymać, więc szybciutko sprawdziłam, czy mam jeszcze potrzebne koraliki, chwyciłam za czółenka i wyplotłam kolczyki.
W rezultacie naszej wymianki ja otrzymałam takie oto cuda siutaszowe:

Bardzo, bardzo, bardzo dziękuję. Kolczyki, które świetnie pasują do moich rudych włosów, oczywiście zaraz zadyndały w uszach, a opaska czeka sobie, aż moja Córcia wróci z zagranicznych wojaży. Będzie nie lada niespodzianka na powitanie!!!
A to kolczyki wskazane przez pinki. Napisała, że jak dotąd nie ma popielatej biżuterii i że taką by chciała. Do splotu wybrałam więc perle 8 z cieniutką nicią metalizowaną. Mam nadzieję, że przy powiększeniu choć troszkę będzie ją widać:

Dorzuciłam jeszcze takie malutkie kwiatuszki - wkrętki i kilka koralików, których nie sfotografowałam. Może przydadzą się do tworzonej przez pinki biżuterii...

I tak oto zwykła ludzka pomyłka zaowocowała tak miłym kontaktem :)

Kratka i zawijasy

2011-09-28T11:09:00.001-07:00

Witajcie :)
Minęło pięć dni, odkąd pokazałam Wam, jak dzielnie poczyna sobie moja maszyna - starowinka (pobabcina). No cóż, ona na razie swoje zrobiła i po niej przyszła kolej na moją nitkę czarodziejkę.
No i co ta niteczka wyczarowała?
Najpierw potańcowała po czerwonej kratce, żeby ją nieco przyozdobić:

Sporo tych krateczek trzeba jeszcze wypełnić, a kolory nici tylko dwa, więc trochę to nużące. Żeby oderwać się od tej monotonii i symetrii, postanowiłam rozpocząć i realizować równolegle kolejny projekt. Na kanwie rustico aida 16 ct pojawiły się pierwsze nieśmiałe krzyżyki i zaczęły tworzyć takie zawijaski:

A złapane w obiektyw promyki jesiennego słońca, widoczne na blacie biurka, są dla Was :)
Niżej już bez słoneczka, za to cały motyw główny:

Zawsze zabezpieczam brzegi przed wysnuwaniem się nitek, ale ta kanwa jest dość sztywna i jak widać na razie nic się nie dzieje. Nie założyłam jej na tamborek. Nie lubię haftować na tamborku i robię to tylko wtedy, gdy to na prawdę konieczne. W tym przypadku uznałam, że moje łapki same sobie poradzą bez uszczerbku dla końcowego efektu.
Tak było trzy dni temu. Dziś wszystko wygląda już troszkę inaczej. Czyli postęp :) Niewielki, bo niewielki, ale jest. Krateczka prezentuje się tak:

A zawijaski pomalowałam kasztannie i miodnie:

Na dalsze dni tygodnia całej palety jesiennych barw życzę :) i zmykam do swoich zajęć robótkowych, bo czasu coraz mniej....

Pilnie poszukiwane

2011-09-26T07:16:00.000-07:00

Kochani
Bardzo usilnie, ale jak dotąd bezskutecznie poszukuję takiego wzorku Heritage wypatrzonego w Sew and So :

a także innych surykatek z tej serii. POMOCY!!!
Będę niezmiernie wdzięczna, jeśli ktoś zechce podzielić się ze mną schematem :)
Przyznam szczerze, że jestem bardzo "cieńka" w poruszaniu się po zagranicznych forach :(

Pozdrawiam Was serdecznie :)

Jesień idzie

2011-09-23T09:59:00.001-07:00

Raz staruszek, spacerując w lesie,

Ujrzał listek przywiędły i blady

I pomyślał: - Znowu idzie jesień,

Jesień idzie, nie ma na to rady!

I podreptał do chaty po dróżce,

I oznajmił, stanąwszy przed chatą,

Swojej żonie, tak samo staruszce:

- Jesień idzie, nie ma rady na to!

A staruszka zmartwiła się szczerze,

Zamachnęła rękami obiema:

- Musisz zacząć chodzić w pulowerze.

Jesień idzie, rady na to nie ma!

Może zrobić się chłodno już jutro

Lub pojutrze, a może za tydzień
Trzeba będzie wyjąć z kufra futro,
Nie ma rady. Jesień, jesień idzie!
A był sierpień. Pogoda prześliczna.
Wszystko w złocie trwało i w zieleni,
Prócz staruszków nikt chyba nie myślał
O mającej nastąpić jesieni.
Ale cóż, oni żyli najdłużej.
Mieli swoje staruszkowe zasady
I wiedzieli, że prędzej czy później
Jesień przyjdzie. Nie ma na to rady.

(Andrzej Waligórski)

Prawda, że miło jesienią wypić ciepłą herbatę na takich szydełkowych podkładeczkach?

A tu drugi komplet, tym razem zrobiłam go dla siebie, bo ten powyżej podarowałam Przyjaciółce. Moich listków nie wyprasowałam. Wyglądają jak te strącone przez jesienny wiatr i lekko skurczone przez dotyk czasu. No i dodałam do nich podobne, filcowe motywy z koralikiem drewnianym.

Jesień, a zwłaszcza październik, to u mnie pora licznych wizyt urodzinowych. Czas zatem pomyśleć o upominkach. Zasiadłam więc do mojej kochanej maszyny - staruszki, bo pomysł zaświtał w głowie dość dawno. A co to będzie? Więcej na razie zdradzić nie mogę ;) Czy ktoś jeszcze szyje na takiej starowince?

Pozdrawiam Was jesiennie, Kochani i nieustannej wiosny w sercu życzę :)

Frywolitkowe drobiażdżki

2011-09-05T03:21:00.000-07:00

Kilka dni temu otrzymałam list od Reni z prośbą, abym uplotła dla Niej kilka drobniutkich motywów frywolitkowych, które chciałaby wykorzystać do wykonania swoich kuchennych łapek lub podkładek. Ponieważ łapki w wykonaniu Reni bardzo mi się podobają i nawet jestem w posiadaniu jednego kompletu, zgodziłam się bez wahania. Tym bardziej, że Renia dała mi całkowicie wolną rękę jeśli chodzi o wybór motywów i kolorystykę. " Rób to, co Ci sprawi najmniej kłopotu i najwięcej przyjemności - napisała - nie stawiam żadnych wymagań".
Przyznacie, że trudno o lepszą zachętę :)))
No więc zrobiłam to:

Motyw z celtyckim splotem, którego autorką jest Rozella F. Linden (na zdjęciu pokazuję obie strony splotu):

Moją ulubioną koniczynkę:

Motyw Teri Dusenbury:

Kwiatuszek Marthy Ess:

Odrzut z "produkcji" ;) bo o te też prosiła Renia:

No i wszystko razem:

Renia prosiła, żeby nie chować i nie obcinać nitek, bo przydadzą się do przychwycenia motywu do tkaniny, która będzie tłem.
Teraz czekam niecierpliwie, co też z tego powstanie. Jestem niezmiernie ciekawa nowych łapek kuchennych.
Pozdrawiam wszystkich odwiedzających i zostawiających tak miłe komentarze :)
Dobrego tygodnia!

Victorian Lavender Bookmark

2011-09-01T05:59:00.000-07:00

Wczoraj ukończyłam zakładkę do książki. Wygląda tak:

Pozdrawiam wszystkich odwiedzających :)

Życie bez przyjaciół jest jak ogród bez kwiatów

2011-09-01T03:25:00.001-07:00

W moim ogrodzie rosną piękne kwiaty. A na dowód tego pokazuję, co wyjęłam wczoraj z koperty przysłanej przez jeden z moich cudnych Kwiatów - Kingę:

Kinia niedawno wylicytowała na allegro bajecznie kolorowe bigle. No i jak to Kinia, natychmiast wyraziła chęć podzielenia się nimi ze mną :)

Ale na tym nie koniec. Dostałam jeszcze magnes na lodówkę z sentencją, która posłużyła mi jako tytuł tego wpisu, bo oddaje dokładnie to, co Obie czujemy :)

Kinia nie byłaby jednak sobą, gdyby nie dorzuciła czegoś, co wykonała własnymi rękami. Z malutkiej, czarnej sakiewki, którą niestety dość niewyraźnie widać na pierwszej fotce, wyjęłam ku swojemu zaskoczeniu takie oto, prześliczne serduszko. Fotografowałam je na różne sposoby, żeby oddać jego urok i wydaje mi się, że najlepiej wyszło na jasnym, papierowym tle, choć w rzeczywistości wygląda jeszcze piękniej! To tylko jedna z bardzo wielu technik, które opanowała ta niezwykła Dziewczyna:

Serduszko zdobi teraz jedną z moich torebek letnich i pięknie błyszczy w słońcu :)
Do tych wszystkich skarbów Kinia dołączyła cudną kartkę z Jej ulubionym motywem motylka:

Kiniu, Twoja przesyłka była niewątpliwie najmilszym akcentem wczorajszego dnia. Dostarczyła mi wiele radości i wzruszenia. Dziękuję z serca :)

Nareszcie krzyżyki

2011-08-28T04:49:00.000-07:00

Witam wszystkich w piękne, niedzielne popołudnie :)

Dziś będzie bardzo króciutko. Chcę tylko pokazać, co wyciągnęłam wczoraj z szuflady i zmykam do moich ukochanych krzyżyków, bo baaardzo się za nimi stęskniłam. Tak już mam, że jeśli ktoś czeka na zamówioną rzecz, to nie biorę się za nic innego, póki nie wywiążę się z zadania. Czekało więc dość długo i wreszcie się doczekało. Takie małe coś do wyhaftowania:

Swego czasu pewien młody, bardzo sympatyczny dżentelmen przysłał mi z Anglii kilka zestawów zakładeczek do książek Textile Heritage, które tak mi się podobały. Jedną z nich wyhaftowałam w maju, kiedy kwitły lanuszki, czyli konwalijki. Wygląda tak:

Teraz przyszła pora na kolejną - Victorian Lavender. Postawiłam już pierwsze krzyżyki na taśmie, ale ponieważ projekt jest mały, nie ma sensu pokazywać etapów pracy.
To będzie takie moje pożegnanie z latem.
Thank you, Jason. I'm very grateful.

Polowanie czas zacząć

2011-08-25T10:06:00.000-07:00

Jako się rzekło w poprzednim poście, po sfinalizowaniu każdego większego projektu sprawiam sobie małą przyjemność". Taka nagroda od siebie dla siebie za włożony trud. "To już rytuał i myślę, że godny polecenia".

Otóż udaję się na...polowanie. Na niedźwiedzia to się raczej nie zasadzam, bo amunicji mam niewiele - ot, śrutu troszeczkę do portfela wkładam i na drobną zwierzynę się zasadzam w okolicznej pasmanterii. A trzeba Wam wiedzieć, że mój portfel jest lepszy od każdej broni palnej sportowej myśliwskiej - po wyjęciu z torebki sam strzela :o

Ani się obejrzę, a tu pusty magazynek. I dziś nie było inaczej, ale za to pojawiły się nowe chwościki:

kilka guziczków, które wpadły mi w oko:

koronki bawełniane:

które zaraz nawinęłam na drewniane szpulki, żeby mi się nie plątały bezładnie:

no i dwa małe kawałki tkaniny z konkretnym już przeznaczeniem, które wypatrzyłam w ulubionym sklepiku z materiałami:

Dzisiejsze trofea spoczęły sobie w odpowiednich miejscach i czekają na swoje dni chwały albo... niesławy...
W każdym razie polowanko uważam za udane, choć łowy skromniutkie :)
I tylko jedna natrętna myśl burzy moją radość, czy nie powinnam zaczekać do momentu odbioru przesyłki przez Panią Joannę? Bo co będzie, jeśli okaże się, że bieżnik się nie podoba?

No i jest!

2011-08-24T06:37:00.000-07:00

We wcześniejszym poście pisałam, ze głowię się nad brzegiem bieżnika - frywolitkowego salonowca. Wymyśliłam i wyplotłam ten brzeżek na wygodnym balkonowym leżaku. A te dwie zgrabne nóżki w niebieskich spodniach, to moje własne:

Kiedy plotę te swoje koronki na balkonie, w zasięgu ręki prócz pojemniczka z motkiem, czółenek i takich tam innych przyrządów obowiązkowo stawiam kawkę. Tak było i tym razem:

A na jednym z modrzewi, które rosną pod moim oknem, przysiadał codziennie kos i dawał cudowny koncert. Czy to znak, że bieżnik wyjdzie koncertowo? Oby tak było:

Wreszcie koniec. Czółenka odłożone, wszystkie sterczące nitki (w ilości 242) wszyte w słupki. I tu dygresja - durna baba ze mnie, bo do wszywania na początku próbowałam użyć igieł samonawlekających i dopiero po złamaniu sześciu wpadłam na to, że to zły pomysł :D Ale nic to. Bieżniczek uprany i wykrochmalony. Mogłam więc przystąpić do prasowania. Podczas tej czynności trzeba nadać kształt wymęczonej w kąpieli koronce. Szczególnie pikoty dały mi się we znaki. Te niesforne pętelki jak na złość uwielbiają wywijać się w spód i trzeba każdą z osobna przywołać do porządku i pokazać, gdzie jej miejsce. A jest ich w tym bieżniku... bagatela...tylko 3840! Zajęło mi to dwa dni:

Czas na prezentację gotowego salonowca. Tak wygląda fragment:

A tak cały:

Kiedy robię coś większego, zawsze mam problem z prezentacją całości, ale mam nadzieję, że fotka daje jakieś wyobrażenie, choć powiem nieskromnie, że nie oddaje ona rzeczywistego uroku tej koronki.

Wymiary: 102 x 52 cm. Praca nad tym bieżnikiem zajęła mi 3 miesiące, z dziesięciodniową przerwą podczas pobytu z dziećmi na zielonej szkole, bo tam raptem kilka ruchów czółenkami udało mi się zrobić. Teraz pozostaje już tylko zapakować, zaadresować i wysłać "na salony".

Po każdej dużej pracy zawsze sprawiam sobie małą przyjemność. To już rytuał i myślę, że godny polecenia.

Ale o tym będzie już w następnym poście :)

Poszły konie po betonie, czyli co w mojej "stajni" rży :)

2011-08-18T14:11:00.000-07:00

Dziś nie będzie robótkowo, bo u mnie w dalszym ciągu bieżnik frywolitkowy w łapkach. Pokażę za to skromniutką kolekcję moich koników - ozdobników. To dopiero początek, ale mam nadzieję, że z czasem będzie ich przybywać i to coraz piękniejszych.
Na pierwszy ogień malutki, biały konik ceramiczny:

Potrzebny mi był do zdjęcia kartki okolicznościowej, którą wykonałam dla serdecznej Koleżanki z okazji Jej ślubu:

Następny konik został kupiony tego lata za zawrotną sumę 10 zł:

A ten bożonarodzeniowy to prezent dla mojej Córki pod choinkę i kiedyś przyjdzie mi się z nim rozstać :( Ale Dziewczę było zachwycone, a to najważniejsze. Na szczęście znalazłam podobny w necie:

Czerwonego kupiłam w Pszczynie. Stareńki jest już bardzo i kopytko ma troszeczkę uszkodzone, ale tym bardziej go lubię:

Metalowego otrzymałam od mojej kochanej Przyjaciółki Danusi:

I ostatni, jak na razie, wypatrzony daaawno temu w galerii artystów plastyków w Kłodzku:

Chętnie zobaczę Wasze kolekcje, nie tylko koników. Myślę, że warto pokazywać je na własnych blogach, bo wiele o nas mówią :)
Buziaki dla wszystkich odwiedzających :)

Niebawem finał

2011-08-16T04:44:00.000-07:00

Od pewnego czasu, a konkretnie od niemal trzech miesięcy, zaprząta moją głowę i ręce pewien "frywolny" projekt, który powstaje dla Pani Joanny. To już drugi "salonowiec", który dla Niej wykonuję. Dlaczego salonowiec? Ano bo dostąpi zaszczytu zdobienia mlecznobiałego, szklanego blatu pięknego stołu w równie pięknym salonie.
26 maja było go zaledwie tyle:

Ale do dziś troszkę przybyło i jest tyle:

Teraz głowię się nad zaprojektowaniem brzegu. Potem już tylko kosmetyka: kąpiel, usztywnienie, wymodelowanie (również każdego pikotka z osobna), wyprasowanie i wyekspediowanie w podróż.
Mam nadzieję, że finał nastąpi niebawem i będę mogła zaprezentować w pełnej krasie salonowca nr 2 :)

Papuzi plagiat

2011-08-12T11:39:00.000-07:00

Popełniłam plagiat. I wcale nie powinnam się nim chwalić. Ale tak mi się podoba pierwowzór, że odsyłam do Autorki, a moje papuzie wykonanie tylko przy okazji.

I zbliżenie na ściegi:

W poszukiwaniu podobnych ściegów trafiłam na takie oto miejsce klik. Jak widać, można bawić się w tworzenie swoich własnych wzorów, a wszystko zależy od inwencji twórczej. Haftuje się błyskawicznie, ale koniecznie z użyciem tamborka. Przyznam się, że mam już kilka pomysłów na projekty z wykorzystaniem podobnych ściegów. Ale o tym sza, bo projekty powędrują w inne, bardzo bliskie mi ręce :)

Królik Piotruś

2011-08-10T10:20:00.000-07:00

Gdy tylko dowiedziałam się, że zostały wydane Powiastki Beatrix Potter, natychmiast pobiegłam do księgarni. Nie tylko ze względu na literacką wartość wierszyków, ale też z powodu przepięknych ilustracji autorki. No i oczywiście następstwem nabycia książki było przeniesienie mojego ulubionego bohatera - Królika Piotrusia - na zakładkę. Przyznajcie, że przystojniak z tego nicponia i rozrabiaki :)

Trochę żałuję, że nie zafundowałam wizerunkowi Piotrusia jakiejś zmyślnej rameczki...

Jestem coś winna...

2011-08-08T03:39:00.000-07:00

...mojej kochanej Kini. Otóż na zajączka otrzymałam od Niej przecudne prezenty własną ręką wykonane, a z przyczyn ode mnie niezależnych nie mogłam pokazać ich na mojej stronie www. Z największą radością czynię to dziś tutaj. A więc bez obaw, Wielkanoc jeszcze daleko :)
A teraz popatrzcie, jakie cuda dostałam wiosną:

Przede wszystkim królica, którą obiecałam mojej Córce Oli. Na pewno zauważyliście w koszyczku prześliczne jajeczko z różanym motywem! Żeby było całkiem wiosennie, na koszyku przysiadła wesoła pszczółka. Cóż my tu jeszcze mamy? Uroczy i bardzo starannie, jak to u Kini, wykonany chustecznik, który będzie tylko mój i nikomu go nie dam :) no i piękna kartka z życzeniami, która jest dopełnieniem mojego szczęścia.
Kiniu, wreszcie mogę pokazać światu to wszystko, co tak nas ucieszyło :)

Ladys Roses

2011-08-08T02:31:00.000-07:00

Jako ze tego roku w butikach króluje motyw róży, popełniłam takie oto kolczyki:

No i trafiło w przysłowiową dychę, bo po nich powstało zapotrzebowanie na różyczki bez łodyżek i w różnej kolorystyce: czerwone, fioletowe, brązowe i ... żeby nie zanudzać, pokażę tylko niektóre z nich. A więc niebieskie:

w odcieniach herbacianych:

no i czarne:

Powitanie

2011-08-07T10:31:00.000-07:00

Witam w moim nowym królestwie :)
Wszyscy piszą, pokazują, dzielą się z innymi swoim doświadczeniem i umiejętnościami świetnie się przy tym bawiąc, więc czemu nie ja?
Zapraszam w moje skromne progi wszystkich, których interesują wszelkie działania twórcze, a szczególnie rękodzieło. Jeśli uda mi się zainteresować kogoś swoją pasją, a może też zainspirować do własnych działań twórczych, będę szczęśliwa :)
Trzymajcie kciuki, proszę, bo stawiam tu pierwsze kroki.